repeteren is doen

Het is een vrijdagavond, eind augustus. Al vanaf juni komen de deelnemers elke week bij elkaar om te repeteren aan de voorstelling ‘KIJK KIND’. Ook deze vrijdag. Vandaag ben ik, Marit, er voor het eerst bij. Elke week zal ik erbij zijn om deze blog te schrijven over alles wat er gebeurt. Want, hoe gaat dat, repeteren?

vriendschap
vriendschap: ontmoeten en afscheid nemen tegelijkertijd.

Rita wordt naar voren geroepen. Stefan: ‘Rita, loyaliteit. Wat is dat voor jou?’ Vanaf de kant worden er dingen geroepen. Stefan maant hen tot stilte. Hij wil het graag van Rita horen. Rita: ‘trouw? Dat denk ik toch.’ ‘Maak daar eens een beeld bij? Wat zou een goed beeld zijn?’ Er wordt ‘trouwring’ geroepen. ‘Trouwring, ja, zeker. Maar dit is theater; hoe zouden we dat hier op de vloer kunnen tonen?’ Er wordt ‘knuffel’ en ‘omhelzing’ geroepen en Dirk komt naar voor. Rita zegt: ‘Zo iets?..’ en ze omhelst Dirk kort en laat weer los. Ze kijken Stefan aan. Stefan: ‘Ja, dat vind ik wel een goed beeld. Loop vanaf de zijkanten naar elkaar en omhels elkaar. Daarna loop je weer terug naar de zijkant. Zo blijven jullie dat herhalen. Kunnen jullie lopen?’ Er wordt gelachen. Rita heeft een operatie aan haar schouder gehad. Er wordt geroepen dat ze jongste niet meer zijn.

Stefan onderbreekt: ‘Goed! Maar kunnen jullie dat nu met energie doen? Het gaat over trouw, hè? Kunnen er nog meer mensen mee doen?’ Corry, Patrick, Jess en Belaihni komen naar voren. De muziek start, en één voor één lopen ze naar het midden. Het moet sneller en niet telkens in dezelfde volgorde. Er ontstaat een grote dynamiek en concentratie.

'levenslang'
levenslang. Dat ziet er zo uit.

‘FREEZE’ roept Stefan. Corry en Patrick staan net in een omhelzing. ‘Corry, heb jij niet een tekst? Voor nu te zeggen? Het gaat over trouw, je hebt hem net omhelsd.’ Corry weet het niet goed. Ze denkt even na. ‘Goh, ik heb niet echt iets. Niets dat hierbij past. Wel een woord. Maar één woord: ‘levenslang’. ‘Prachtig!’ Stefan vraagt er een beeld bij. Het is even stil, iedereen denkt na. Corry noemt het oneindigheidsteken; de platliggende 8. Ze doet ’t voor met Patrick; zij kruist haar armen en Patrick pakt haar handen vast. Daar is de platliggende acht. Er wordt een beeld gemaakt; iemand zegt dat het misschien wel spannend is als er één voor één zich mensen tussen hun armen wringen, terwijl zij proberen zo lang mogelijk hun handen vast te houden.

De eerste keer stapt iedereen beleefd opzij als er zich iemand wil ‘binnen wringen’. Stefan zegt dat ze niet beleefd moeten zijn; als je er tussen wil, moet je je ertussen wringen. Theater ontstaat als er spanning in het beeld zit. Onder gelach maar ook met de nodige concentratie ontstaat het beeld. Een beeld waarvan iedereen begrijpt waar het over gaat; soms kruipen er mensen tussen jou en degene bij wie je wil zijn.

kindertijd
kindertijd

kindertijd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s