ik ben jouw kind

Vrijdagavond, repetitieavond. Eerst zingen ze met Flor langzaam de dag uit hun hoofd, zodat er weer ruimte ontstaat om toneel te maken. Langzaam vinden al die lijven en stemmen een zelfde ritme en toon. De dag lijkt ver weg en alles is weer mogelijk. We gaan toneel maken.

Als we willen beginnen, vraagt Jess of ze nog iets mag zeggen. Natuurlijk! Iedereen lacht. Natuurlijk mag je iets zeggen! Meestal moèt je iets zeggen hier! Gelach.

Jess schiet vol. Sinds begin deze week zitten haar ouders in een rusthuis, tegen hun zin. Ze heeft een lied voor haar vader geschreven. Hij heeft haar muziek gegeven, nu wil ze hem een deel van haar geluk terug geven. Dat is toch het minste dat ze kan doen.

‘Ik was heel klein,

jij was heel groot

en vroeger zit ik bij jou op schoot,

en jij vertelde mij een verhaal

en ik geloofde het allemaal.

Want jij bent mijn vader

en ik ben jouw kind.

Jij bent mijn vader

en ik ben jouw kind.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s