ik vertrouw jullie!

vertrouwenWie vertrouw je? Wanneer vertrouw je iemand? Wanneer kan je iemand vertrouwen? Agnes vertelt dat ze haar vriendinnen meer vertrouwt dan haar ouders. Ze vertelt meer aan haar vriendinnen dan aan haar ouders.

Het is stil. Iedereen lijkt het te begrijpen. Stefan vraagt aan een andere speler of zij ook meer aan haar vriendinnen vertelt. Ze kijkt hem vragend aan. Vertel jij veel aan je ouders? Of aan je vriendinnen? Na een tweede vragende blik en een zwijgend antwoord wordt er van de zijkant geroepen; praten! Of je praat met je ouders! O, ja! Is het antwoord. Stefan zegt; en niet met je vriendinnen? Van de zijkant wordt er weer geroepen; ‘of je praat met je vriendinnen?’ ouders? Ze begrijpt het niet. doorgevenEen andere speler komt het uitleggen. Hij zegt; ‘kijk: dit is papa (wijst naar Stefan) dit is mama (wijst naar Agnes) en jij (wijst naar Marit) is vriendin. Jij praat met vriendin? Over alles? Of papa en mama praat alles?’ Nu begrijpt ze het. Ze spreekt over alles met haar ouders. Met haar vriendinnen niet al te veel. Maar met haar ouders, zeker. Dat verbaast sommigen. Sommige anderen weer helemaal niet. Zij begrijpt de drukte rond het wel of niet spreken met je ouders helemaal niet.

Ze staan op een rij. Ze moeten Agnes door geven. Agnes rolt langs de mensen. Zij geven en draaien haar voorzichtig door. Iets te rap en onder wat gelach rolt ze naar de andere kant van de rij. even slikkenDaar ploft ze lichtjes buiten adem en wat draaierig neer. Stefan vraagt haar iets te vertellen over vertrouwen: ‘ik heb een vriendin en daar,… daar kan ik alles wat op mijn hart ligt loslaten en die zegt dat niet voort.’

Stefan neemt haar mee naar voren op het podium. ‘Nadat je dat gezegd hebt, kom je naar voren en blijf je hier staan. De rest fluistert het woord ‘vertrouwen’. Weet iedereen wat fluisteren is?’ Hij fluistert het woord ‘vertrouwen’ en vraagt aan iedereen apart om het eens te zeggen. Sommigen doen dit meteen goed, sommigen zeggen het woord alsof het een gerecht waarvan de smaak vreemd is. Stefan gaat verder: ‘en dan komt iedereen langzaam rond Agnes staan. Je blijft het woord fluisteren. Dan, op mijn teken, strek je je armen uit Agnes en roep je ‘ik vertrouw jullie’.’

Iedereen zet zich klaar.

Agnes haar eigen woorden slaan naar binnen en tranen vullen haar ogen. Dat mag, huilen. Stefan vraagt of Agnes het ziet zitten om, nadat ze ‘ik vertrouw jullie’ heeft geroepen, zich naar achter te laten vallen. Dan vangen jullie haar  zachtjes en voorzichtig op. En dan doet ze.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s