applaus

Vrijdag 15:00 uur. De spelers komen binnen. Ze zijn zenuwachtig maar opgetogen. Ze hebben hun mooiste kleren aan. Eén van de speelsters heeft krulspelden in. Iedereen vindt haar haar zo mooi. Zij niet. Ze zegt: ‘De krulspelden moeten er nog uit. Pas vlak voor de voorstelling. Dan is het echt mooi.’

15:30 De repetitie begint. Ze zingen met Flor de liedjes van de voorstelling. Ze giechelen en zingen zacht. Stefan vraagt om concentratie en energie; vanavond spelen we voor publiek.

Ze doen een doorloop. Stefan dirigeert vanuit de regiekamer bovenaan de tribune met een micro de spelers op het podium. Ze kennen het stuk en de commando’s goed. Ze reageren direct op de afgesproken codes van Stefan. Ook het applaus wordt gerepeteerd. Als iedereen naast elkaar wil staan voor het applaus, moeten ze in een halve cirkel gaan staan. Als Stefan ‘ja’ zegt, dan buigt iedereen. ‘Dat doen we 3 keer. Dan zingen we ons bis-nummer’. Ze zingen.

17:30 Twee-en-een-half uur voor aanvang. Marjan heeft gekookt. In koffiecafé Antonis staat een lange tafel vrolijk gedekt. Grote potten vol eten staan op en tafeltje ernaast. Marjan krijgt applaus. ‘Mag je alcohol drinken voor de voorstelling?’ Iedereen vult zijn bord en eet en drinkt smakelijk. Om 19:15 moet iedereen terug in de zaal zijn.

Om 18:30 is de tafel leeg, het eten op en de spelers precies verdwenen. Ze maken zich klaar. Sommigen verkleden zich nog, anderen zitten te rusten op de tribune in de zaal. De meeste spelers zijn in de kleedkamer. Daar doet Vito het haar van iedereen die dat wil. Stralende gezichten zitten geduldig in zijn stoel. Ze zien hun haar langzaam volume en allure krijgen. Ze hebben al afgesproken om morgen nog eerder voor de voorstelling af te spreken. Dan heeft Vito de tijd om iedereen zijn of haar haar terug te doen. Vito lacht en kamt en draait verder aan het haar. Leah helpt met make-up. De krulspelden gaan uit, de lippenstift komt boven.

19:15 Iedereen is in de zaal. Stefan wil nog even het begin en het einde repeteren. Dan is het tijd. Er moet nog geplast worden. ‘De deuren gaan open! is iedereen binnen?’ Het publiek komt binnen. Als iedereen zit, vertelt Stefan over KIJK KIND. Over dat deze voorstelling van hen is; ‘alles wat er te zien en te horen is, komt van hen. Twee groepen zijn één geworden, vriendschappen zijn ontstaan. Ook zijn we onderweg spelers verloren.’ Stefans stem slaat over. ‘Belaihni is uitgewezen en Dirk is dood. Graag een minuut stilte voor de mannen die we verloren zijn.’ Stilte. KIJK KIND begint.

APPLAUS. Het is gedaan. Het zit er op; KIJK KIND is gespeeld en het is gezien. Het applaus blijft maar duren en als iedereen dan toch langzaam richting café vertrekt, blijven velen op het podium praten met de spelers. De ontlading is groot. Als een onzichtbare energiewolk hangt het in de zaal. Ze feliciteren elkaar en pakken elkaar vast. De spelers glimmen van trots. ‘Iedereen moet dit zien!’ wordt er geroepen. Inderdaad. Iedereen moet dit zien. KIJK. KIJK KIND.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s